Door Klaas Fleurke
De hele week was er al reikhalzend naar uitgekeken. De nacompetitiekraker in de halve finale tussen Wildervank en voetbalbuurman Veendam 1894. De beide trainers van de derde klasse rivalen als tactische grootmeesters die net als hun strategisch opstelde voetbalpionnen absoluut niet voor elkaar onder wilden doen. Ze dokterden vooraf een speelwijze uit waarbij ze allebei uitgingen van een zo hoog mogelijke winstkans in deze do or die wedstrijd op het hoofdveld op het Sportpark aan de Woortmanslaan. Dubbele rijen omzoomden op een niet al te warme zomerse dag van de 6de juni 2026 het prima bespeelbare gras van de VV Wildervank. Naar schatting waren er zo’n 1500 tot 2000 nieuwsgierigen afgekomen op deze bij voorbaat al spannende Veenkoloniale affiche. Wie zou wie uitschakelen en wie had z’n zenuwen het best onder controle? Gaandeweg de week was de druk over en weer aardig opgevoerd en gespeculeerd over mogelijke winstkansen.
Uiteindelijk was het de thuisclub die als winnaar na 90 minuten voetbal van het veld stapte. Een kort na rust gescoorde kopgoal van Lourens Huizing besliste het duel in het voordeel van de Wildervankers. Hoewel beide teams er alles aan deden om deze wedstrijd in hun voordeel te beslissen en de fijnproevers van tactische varianten absoluut aan hun trekken kwamen, was de tweestrijd voor de neutrale toeschouwers weinig spectaculair. In het benutten van de kansen – die zeker niet talrijk waren – waren de roodwitten het meest effectief en konden daarom het meest aanspraak maken op de overwinning. Bij de geelzwarten was er na afloop zeker teleurstelling over het feit dat het de finale mis was gelopen maar aan de andere kant was er ook de trots dat het zover wist te komen met deze zeer jeugdige en strijdbare selectie.
Juiste keuzes
Tot halverwege de eerste helft liet de formatie van hoofdtrainer Armand Mac Andrew zien dat het heel aardig kan voetballen. In de basis verschenen niet de twee jeugdspelers die in voorgaande wedstrijden zoveel indruk hadden gemaakt. Twan Sanders en Leon Tehubijuluw namen plaats op de reservebank ook omdat beiden ziek waren geweest. Sam Kamphuis en Wessel Bieze startten in de basis op het middenveld. Verder was er de vertrouwde opstelling met in de verdediging van rechts naar links Mark Wijnsema, Yorick Zuur, Jeremy van Dijk en Melvin Tehubijuluw. In de middenlinie behoorden Ramon de Jong en Irfan Jukovic samen met de eerder genoemde Bieze en Kamphuis in balbezit en bij balverlies de juiste keuzes te maken. En voorin zouden Dinand de Jonge en zijn broer Winston voor het nodige gevaar moeten zorgen. Het Veendammer doel werd verdedigd door Roy Mos.
Als eb en vloed
Na een aftastend begin namen de Veendammers brutaal het initiatief. Op het veld positioneerden zij zich beter dan de inzakkende gastheren. De Veendammers hadden het meeste balbezit en creëerden in de eerste tien minuten twee behoorlijke kansen. Er was een gekraakt schot van Winston de Jonge en even later kreeg hij een dot van een kopkans bij de tweede paal, maar de bal ging niet voorbij Wildervank-doelman Michel Bakker. Na een half uur ebde het geelzwarte overwicht langzaam weg net als het zeewater bij eb en vloed. Een hoge voorzet van Mats Kartoidjojo die door iedereen gemist werd en voorbij alles en iedereen vloog, luidde het Wildervanker initiatief in. Het leverde vooralsnog niet echte gevaarlijke situaties op. Beide teams moesten het meer hebben van standaardsituaties. Kort voor rust was er enige opwinding over duels rond de achterlijn bij het Veendammer strafschopgebied. Aanvoerder Martijn Jager van de thuisclub moest gewisseld worden met een blessure en na een beuk op Veendam 1894-aanvoerder Ramon de Jong ontving een Wildervanker geel.
Sanitaire stop
Tijdens de pauze was de teneur in het Veendammer kamp positief: ‘Van deze tegenstander hoeven we echt niet te verliezen.’ Hoe anders zou het lopen. Gezien alle drukte koos uw verslaggever ervoor om kort na de hervatting even in de Wildervanker kantine een sanitaire stop te maken. Zelfs in het clubgebouw was de wedstrijd live te volgen op tv via RTV1. Toen ik het halletje uitkwam vertelde de ook aanwezige DWZ-trainer Jans Vazel (speelt met zijn club wél in de nacompetitiefinale) mij in het voorbijgaan dat Wildervank net op voorsprong was gekomen. Heb ik weer. Had ik even de verkeerde zet gedaan en een doelpunt gemist. Anderen wisten mij te vertellen dat het een onhoudbare kopbal was die Huizing geheel vrijstaand en hoog opspringend tussen twee verdedigers strak had kunnen inkoppen. Veendam was even niet bij de les geweest. Twan Sanders was net in de ploeg gekomen voor Jeremy van Dijk.
Met verve
Na deze achterstand moesten de geelzwarten komen en dat deden ze met verve. Alleen leverde dat niet het gewenste resultaat op. Er werd aangedrongen maar Wildervank was fysiek bovenliggend. Uitgespeelde kansen kwamen er niet. In de omschakeling waren de mannen van trainer/coach Jeroen Wiegman gevaarlijker. Lourens Huizing was met een kopbal zelfs nog dichtbij de 2-0 maar het bleef bij een minimaal verschil. De gasten waren nog steeds niet schaakmat. Daardoor bleef er hoop bij de Veendammers. Tien minuten voor tijd maakten Sam Kamphuis en Wessel Bieze (hij kon fysiek goed mee met de Wildervankers) plaats voor Dion Beks en Leon Tehubijuluw. Veendam bleef aandringen en dwong meerdere corners af zelfs toen ze na rood van Beks - hij kon vertrekken na een stevige overtreding op Joost Wolthuis – met tien man verder moesten. Maar de ijzersterke verdediging met de kopreuzen Bastiaan Jager en Marco Poot in het centrum haalden alles weg. Wildervank kreeg in de absolute eindfase via schoten van Ferry Huizing en Ivar Hoving nog kans op meer maar het bleef bij 1-0.
Broedertwist
Hoe keken kort na de wedstrijd Veendam 1894-speler Ramon de Jong en Wildervank-voetballer Ruben Wolthuis terug op de wedstrijd? De moeder van Ramon en vader van Ruben zijn partners en dus is er sprake van een soort familietwist. Ruben: ‘Je zag dat wij na onze goal het toch nog moeilijk kregen. Er kwam meer druk naar ons. Hoewel het lastig voor ons was, wisten we toch de nul te houden. Ramon: ‘Zij hebben goed verdedigd. Aan de bal waren wij de betere ploeg. Maar dit was hun wedstrijdplan. Loeren op de counter. En weer zijn we niet scherp bij een ingooi. De goal was identiek aan die bij AVC. We staan gewoon te slapen. Ja, en dan krijg je hem tegen. Dit soort goals maken dus het verschil in deze wedstrijd. Ruben: ‘Klopt, we doen nauwelijks voor elkaar onder. Het hele seizoen al. Het is niet een leuke wedstrijd om naar te kijken. Omdat niemand durft te voetballen. Je wilt gewoon niet van elkaar verliezen. Als je naar het hele seizoen kijkt, zou het zo maar eens kunnen dat we niet van elkaar willen verliezen in plaats van dat we van elkaar willen winnen. Als je eerlijk bent. Ramon: ‘Of de beste vanmiddag heeft gewonnen? Ik denk de effectiefste. Wildervank heeft twee goede kansen gehad en er gaat er één van in. Wij hebben ook zoveel kansen gehad maar maken hem niet. Dat is het verschil in deze wedstrijd.’ Ik vraag hoe het vanavond thuis gaat? Ruben en Ramon: ‘Ja, we gaan samen een biertje doen.’ Ramon: ‘Ergens hoop ik dat ze volgende week niet winnen, dan kunnen we volgend seizoen weer twee keer tegen elkaar spelen, haha.’ Ruben: ‘Ik wil natuurlijk wel naar die tweede klasse. Misschien ooit tegen elkaar in de tweede klasse, wie weet.’
Onoplettendheid
Bij de kleedkamers vang ik Veendam 1894-trainer Armand Mac Andrew op. Hoe kijkt hij terug op het nacompetitieavontuur in Wildervank? Of beide teams vooral niet wilden verliezen? Mac: ‘Nee, dat is niet waar. Wij hebben echt wel geprobeerd deze wedstrijd te winnen. Ja, wij hadden het initiatief. Zij speelden erg verdedigend. Het was moeilijk om er door te komen. Maar nee, wij hebben niet gespeeld om niet te verliezen. Absoluut niet. Sterker nog: op momenten dat we druk konden zetten, zetten we druk. Het stond bij ons verdedigend hartstikke goed. Daar hadden zij geen antwoord op. Niet in de opbouw en ook niet met lange ballen. Wat de crux vanmiddag is geweest? Ja, een moment van onoplettendheid. Daar heb ik van tevoren voor gewaarschuwd. We hebben het goed staan, hebben controle, maar zij kunnen uit het niets ineens een goal maken. Dat is gebleken. Of wij die kwaliteit niet hebben? Wij hebben een andere manier van voetballen. Zij spelen verdedigend met grote, sterke jongens achterin. Op het laatst knallen ze gewoon die ballen het sportpark af. Dat maakt verder niet uit. Zo kun je ook winnen.’
Hartstikke trots
Mac: ‘Maar wij hebben echt gespeeld om te winnen. Niet om niet te verliezen. Met welk gevoel ik hier nu sta? Ik ben hartstikke trots op deze jongens. Ze hebben het goed gedaan. Hebben gestreden. Tot op het laatste moment heb ik het gevoel gehad dat hij nog zou kunnen vallen. Die honderd procent kans kan altijd komen. Ook in blessuretijd. Maar helaas kwam die niet. Of we te weinig de achterlijn hebben gehaald? In de eerste helft kwamen we een paar keer bijna in scoringspositie maar waren we in de eindfase onnauwkeurig. Onzorgvuldig met de eindpass. Het is vanmiddag allemaal te weinig geweest. Ik had graag de finale gehaald maar helaas. Ja, einde van het seizoen. We trainen komende week nog en gaan afbouwen en daarna vakantie. Volgend seizoen weer in de derde klasse. Maar ik heb er nu al zin in. Er zijn lichtpuntjes genoeg waar we volgend seizoen mee verder kunnen. Dat is ook belangrijk.’
Meer foto’s zijn te zien op Facebookpagina De Langeleegte huilt.
