Door Klaas Fleurke | Foto's fotoalbum: Hemmo Kuiper
Voor het tweede jaar op rij vormde het Henk Nienhuis Stadion in Veendam het decor van een oefenwedstrijd van FC Groningen. Was vorig seizoen een week voor competitiebegin Wrexham de tegenstander, nu kruiste de Trots Van Het Noorden 14 dagen voordat de eredivisie van start gaat de degens met het Griekse Volos NFC. Op een warme, zomerse zaterdagmiddag van de 26 juli 2026 wist het publiek de Parkstad-arena van voormalig profclub BV/SC Veendam wederom te vinden. Hoewel de middenmoter uit de hoogste Griekse profafdeling misschien niet de meest aansprekende oefenpartner was, raakten de tribunes rond het hoofdveld aardig vol. De waarnemingen liepen een beetje uiteen maar ik denk dat er zeker wel 4000 bezoekers waren. Ze zagen dat er niet gescoord werd.
Bloedeloos?
Een bloedeloze 0-0 dus? Nee, dat ook weer niet maar de doelpunten bleken heel duur te zijn deze middag, de uitgespeelde kansen waren uiterst schaars en in het veld ging het er af toe beslist niet vriendschappelijk aan toe. In de tweede helft hoorde ik op de tribune FC Groningensupporters meerdere keren roepen: ‘Scheids je mag ook wel een keer geel geven hoor!’
Nostalgie opsnuiven
Maar de vraag die bleef hangen na een middagje voetbalnostalgie opsnuiven aan die legendarische Langeleegte was: is in de toekomstige oefencampagnes van FC Groningen hier in Veendam een traditie geboren? Wat zou het voor al die Oost-Groningse voetballiefhebbers een prachtige happening zijn om in de zomer nog een keer weer de gang te maken naar de bakermat van het Veendammer (prof)voetbal.
Een biljartlaken met kaarsrechte lijnen
’s Ochtends hoorde en zag ik bij Veendam 1894 al dat de voorbereidingen voor dit vriendschappelijk duel in volle gang waren. Niets zou aan het toeval worden overgelaten. De lijnen op het kort gemaaide en besproeide heilige gras van het hoofdveld waren met een soort kalkrobot al kaarsrecht getrokken. Als een biljartlakentje lag de mat erbij. Verder hoorde ik dat er in de voorverkoop al zo’n 2000 kaarten waren verkocht. Op zich viel dat niet tegen omdat het nog volop (bouwvak)vakantie is en een ticket zeker niet gratis is maar 12,50 euro kost. Ondertussen wilde ik ’s morgens even naar de mannenselectie van 1894 kijken die een training zouden afwerken op het kunstgrasveld. Maar het waren de vrouwen van Veendam 1894, komend seizoen weer uitkomend in de eerste klasse, die hun training afwerkten. Die van de mannen bleek gecanceld te zijn. Een veeg teken voor het komende seizoen?
Tegen het persprotocol
Voor de wedstrijd heb ik even een kort interviewtje met de hoofdtrainer van FC Groningen Dick Lukkien. Als Veendammers onder elkaar, zeg maar. Deze prachtige en nuchtere kerel heeft een geelzwart verleden. Als jong ventje werd hij al voetballertje bij Veendam 1894 en kwam als 19-jarige te spelen in de eerste profselectie van BV Veendam. In vijf seizoenen tussen 1991 en 1996 kwam hij tot 120 wedstrijden voor betaaldvoetbalclub Veendam. Voor de Veendammer oefenmeester is dit vanmiddag dus een soort van thuiswedstrijd. Helemaal tegen het protocol in bevraag ik de aimabele FC Groningen-hoofdtrainer voor aanvang van de oefenwedstrijd, maar omdat de wedstrijd een kwartier later begint vanwege het feit dat de Griekse tegenstander door een verkeersongeval in de file terecht is gekomen, vinden we dit allebei wel een geschikt moment. Je wilt namelijk niet op je geweten hebben dat je een coach met scherpe vragen interviewt die in de volledige focus voor een wedstrijd is.
Komen kijken
Dick Lukkien: ‘Ja, ik lees jouw stukjes altijd met veel plezier. En vooral let ik dan op wat collega-trainer van Veendam 1894 én vriend Armand Mac Andrew te vertellen heeft. Zeker volg ik de verrichtingen van Veendam 1894. Ik kom er te weinig. Ik wil best wel vaker komen maar het is heel vaak op tijden dat ik bij de O-21 van FC Groningen ga kijken of ik heb een heel drukke week gehad en ben blij dat ik even thuis ben. Maar ik wil wel vaker bij ze komen kijken.’
Weemoedige gevoelens
Dick: ‘Wat ik ervan vind om hier vanmiddag te spelen? Ja, geweldig. Mooi om hier terug te komen. Dat roept altijd weemoedige gevoelens op. En Veendam heeft het altijd goed voor mekaar. Als je kijkt naar het veld. Dat is net als het stadion gewoon hartstikke goed. Alles is gewoon keurig op orde. Ik reed hier met een heel goed gevoel naartoe. Hoe ik wakker geworden ben vanochtend? Dat ik weer naar de Langeleegte mag? Jazeker! Vorig jaar was het ook een feestje tegen Wrexham. Daar hoop ik nu ook weer op. Klopt, het zal niet uitverkocht zijn vanmiddag. Dan kun je zien dat een tegenstander ook wat doet. Wrexham nodigt net iets meer uit dan Volos. Ach, het is nu al gezellig en ik hoop op een 3000 man. En dan gaan we lekker voetballen.’
Een geboren traditie?
Dick: ‘Of dit een traditie wordt? Ja, daar lijkt het wel op hè. Het tweede jaar op rij. Wat mij betreft zou dit een hele mooie traditie zijn.’ Ik vraag Dick Lukkien of dit in ieder geval door gaat zolang hij trainer is van FC Groningen. Dick: ‘Ik ga daar natuurlijk niet over. Als ze mij echter zouden vragen of ik dit zou willen dan zou ik zeggen: ja. Hoeveel invloed ik hier op heb? Niet heel veel. Ik geef aan welke tegenstanders ik graag wil hebben in de voorbereiding. Welk kaliber met name. Ik vond bijvoorbeeld vorig seizoen Wrexham hier heel leuk. En dan kijk je of het nog een keer kan. Kijk, ik wil het wel graag, maar hier heeft de directie mee te maken. Ook wat betreft veiligheid en dergelijke. Een eventuele tegenstander. Er zijn dus meer geledingen die erover gaan. Als ik er alleen over zou gaan was het in die zin wat gemakkelijker, haha.’
Nieuwsgierig
Dick: ‘Wat ik er vanmiddag van verwacht? We hebben vorige week tegen de kampioen van Griekenland gespeeld. Dat was een heet potje. Dat verwacht ik vandaag ook wel weer. Wij werken toe naar de competitie. Wij spelen op dit moment met de beste elf. Ja, nog twee weken tot de start van de eredivisie. Ik ben wel nieuwsgierig hoe we ervoor staan.’
Moederclub
Dick: ‘Of ik ooit in de toekomst nog een keer terugkeer bij Veendam 1894? Als je me nu vraagt of ik een actieve rol bij 1894 ga spelen, dan denk ik dat niet. Maar zeg in het voetbal nooit nooit. Het is wel de moederclub hè. Ik heb hier zelf gevoetbald. En die kleine van mij voetbalt hier nu ook. Ja, bij de kabouters. Dus ik kom hier wel. En voor die club zal ik altijd een warm gevoel hebben. Je hebt gelijk. In het verhaal van Jan Brongers kwam ik ook nog voorbij. Dat was een gouden tijd. Toen hadden we echt een goede ploeg. En speelden we voetbal wat leuk was om naar te kijken. Ik vermaakte me er kostelijk mee. En met Jan trouwens ook. Ja, een mooie kerel.’ Daarna wens ik Dick succes voor de wedstrijd van vanmiddag en alvast voor de competitie en bedank hem voor het interview.
Er gaat nog veel mis
Daarna maken we ons op voor de wedstrijd. De kansen zijn minimaal ondanks veel balbezit voor FC Groningen. In de rust loop ik bij de Maritieme Bar oud-sportjournalist en verslaggever Henk Kok tegen het lijf. Hij is niet positief over het spel van FC Groningen. Volgens hem gaat er veel mis. Vooral de afstemming aan de rechterkant is verre van optimaal. Deze ploeg is niet in staat om een vijandelijke verdediging open te rijten. Er zijn ook een drietal goede spelers vertrokken. En wat is er voor teruggekomen?
Tactische bespiegelingen
Na de hervatting volg ik het spel vanaf de hoofdtribune. Ik zit vlakbij de video-analist van FC Groningen. Ik hoor hem letterlijk tactische details naar de staf beneden op veld inspreken. De FC speelt blijkbaar in een 4-4-2 opstelling met een ruit. Verder vang ik flarden op van tactische tekortkomingen: ‘Het gat tussen de spits en middenvelders is te groot.’ Even later hoor ik een assistent-trainer beneden op het veld roepen: ‘Kleiner maken!’ Het valt mij op dat de professionele staf van beide profclubs groot is. Er staan wel heel veel stoelen langs de zijlijn. Daarin is de ontwikkeling van het voetbal te zien. Het is in die zin een heel andere tijd dan vroeger. Toen Leo Beenhakker in 1968 trainer werd van Veendam trainde hij zelfs de c-, b- en a-jeugd. Tja, of het voetbal er tegenwoordig aantrekkelijker door is geworden? Soms ga je twijfelen, zoals de oefenwedstrijd zich vanmiddag verder aan de Langeleegte ontplooide en ontvouwde. Dan hoop je in een elftal op avonturiers en vrijbuiters. Maar ze waren er vanmiddag niet en daarom eindigde de oefenpot ondanks alle goede bedoelingen in 0-0. Dit tot teleurstelling van velen.
Meer foto’s zijn te zien op Facebookpagina De Langeleegte huilt.
